Zaalhockey techniek: pushen, aannemen en laag verdedigen (en waarom de schuifslag niet mag)

In de zaal draait techniek om drie dingen: een harde, lage push zonder aanloop, een aanname met je stick schuin op de vloer zodat de bal niet terugspringt, en dribbelen met de bal dicht bij je stick. De schuifslag mag niet; die telt in de zaal als slag. Wie die drie basisvaardigheden in de eerste zaalweken goed traint, speelt sneller, maakt minder overtredingen en verliest de bal minder vaak.

Dit artikel gaat over techniek. Wat de regels precies zeggen, lees je in de zaalhockey-spelregels. Een overzicht van alles wat je als veldspeler anders doet, staat in van veld naar zaal als speler.

Waarom de schuifslag niet mag

In de zaal is elke slagbeweging verboden: de volle slag, de slapshot, de flats en ook de schuifslag of sweep. Alleen de push blijft over. Scheidsrechters gebruiken als vuistregel: begint je beweging op meer dan een halve meter van de bal, dan is het een slag. Een korte uithaal om meer kracht te zetten, is dus al snel een overtreding.

Dat klinkt als een beperking, maar het maakt de push juist tot het belangrijkste wapen in de zaal. Elke pass, elke opbouw en bijna elk schot begint ermee.

De push: zo werkt hij

Een goede zaalpush heeft geen aanloop. Je stick ligt al tegen de bal voordat je beweegt, en de kracht komt uit je benen en je bovenlichaam, niet uit een zwaai.

• Laag staan. Buig door je knieën en zet je voeten ongeveer op schouderbreedte, je linkervoet iets voor als je naar links pusht.
• Stick tegen de bal. Leg je stick tegen de bal en houd je handen een flink stuk uit elkaar op de stick. Hoe lager je onderste hand, hoe meer kracht je zet.
• Gewicht verplaatsen. Duw de bal weg door je gewicht van je achterste naar je voorste voet te brengen. Je linkerarm leidt de beweging.
• Stickblad iets gesloten. Houd het blad een beetje over de bal heen, zodat hij op de vloer blijft. Een open blad tilt de bal op, en dat mag alleen bij een schot op doel.
• Doorduwen. Laat je stick na de push nog even in de richting van je doel doorgaan. Daar komt de snelheid van de bal vandaan.

Omdat er geen aanloop is, zie je een goede push nauwelijks aankomen. Gebruik dat: kijk de ene kant op en push de andere, of maak een schijnbeweging met je stick voordat je de bal speelt.

Aannemen op een snelle vloer

De zaalvloer is vlak en snel, en de bal stuitert niet zoals op kunstgras. Neem je hem aan met een stijve stick die recht op de bal staat, dan springt hij weg. De oplossing:

• Stick laag en schuin. Zet je stick met het blad op de vloer en kantel hem iets naar voren, over de bal heen. Dan rolt de bal tegen je stick en blijft hij liggen.
• Sterke linkerhand. Je linkerhand bovenaan bepaalt de hoek van je stick. Houd die stevig, je rechterhand mag losser zijn.
• Laag en breed. Sta laag met je voeten uit elkaar en je onderste hand dicht bij de vloer. Dan kun je ook een bal aannemen die net naast je komt.
• Kijk voor je aanneemt. In de zaal staat de tegenstander dichtbij. Kijk al voordat de bal er is waar je hem naartoe wilt spelen, dan kun je meteen doorspelen of de bal in een keer meenemen.

De bal van de balk aannemen

Komt de bal via de balk naar je toe, dan neem je hem zonder druk met je gezicht naar voren aan, zodat je meteen kunt doorspelen. Sta je onder druk, ga dan laag, houd je stick bijna plat langs de vloer, stop de bal eerst en beweeg pas daarna.

Dribbelen en uitspelen

Dribbelen gaat in de zaal dichter bij de bal dan op het veld. Een tik van een meter vooruit is op kunstgras een versnelling, in de zaal is het vaak balverlies.

• Houd de bal binnen bereik van je stick, ook als je versnelt.
• Werk met schijnbewegingen. Veel uitspeelacties beginnen in de zaal juist op lage snelheid: je laat de verdediger komen en trekt de bal op het laatste moment om hem heen.
• De bal blijft op de vloer. Een opgetilde bal over een stick heen mag in het gewone spel niet, dus je lost een duel op met een richtingverandering, een pass of een een-twee via de balk.

Verdedigen: laag en met een vlakke stick

Verdedigen in de zaal is vooral geduld en laag blijven. Een stick die plat op de vloer ligt, is een blok waar de aanvaller omheen moet. Daarmee stuur je hem naar de balk en weg van je cirkel.

Twee dingen mogen niet. Je mag als veldspeler nooit met een knie, je vrije hand of een arm op de vloer steunen terwijl je speelt; een tweede steunpunt op de vloer is een overtreding. Je hand gaat dus laag, maar blijft aan je stick. En speel de bal als aanvaller niet van binnen 3 meter hard en gevaarlijk tegen de lage stick van een tegenstander; dat kost een vrije push tegen en een groene of gele kaart.

Schieten op doel

Bij een schot op doel mag de bal wel omhoog, met een push of een flick, zolang het niet gevaarlijk is. Het zaaldoel is lager dan het veldoel, dus een schot in de hoek dicht bij de paal is vaak kansrijker dan een schot recht op de keeper. Snelheid gaat voor kracht: hoe korter je aanloop, hoe minder tijd de keeper heeft om te reageren. De bal mag alleen omhoog bij een schot op doel, zolang het niet gevaarlijk is.

Je zaalstick

Een veldstick mag in de zaal, maar een zaalstick is lichter en vaak dunner. Dat helpt bij de snelle draaibewegingen en de korte push. Welke zaalsticks er zijn, zie je hieronder.

Zo bouw je het op in de eerste trainingen

De techniek gaat het snelst als je hem in kleine stappen opbouwt en daarna meteen in een spelvorm gebruikt. Hieronder staat een volgorde voor de eerste zaaltrainingen. Coach je zelf een team, lees dan ook je eerste keer zaalhockey coachen. Hoe deze techniek terugkomt in de opstelling van je team, staat in zaalhockey tactiek voor 6 tegen 6.