VMHC Spitsbergen

Over de club

De club werd opgericht op 13 november 1982 en groeide gestaag uit tot de grootste hockeyvereniging van de Valleistad. Het tenue is geel shirt, marineblauwe broek en marineblauwe kousen met geel boord — kleuren die inmiddels vertrouwd zijn op de drie velden langs de Groeneveldselaan, waarvan twee watervelden en één zandveld. De club draagt de naam van de arctische archipel, maar is allesbehalve koud: Spitsbergen omschrijft zichzelf als een warme en ambitieuze hockeyvereniging met circa vijfhonderd leden, die staat voor ontwikkeling, betrokkenheid en plezier, met ruimte voor prestatie op passend niveau.

VMHC Spitsbergen heeft sinds 2009 ook een G-hockey afdeling. Dat is kenmerkend voor de breedte die de club nastreeft: naast de reguliere veld- en zaalafdeling zijn er programma's voor de allerkleinsten en trimhockeyers, zodat hockey in Veenendaal voor vrijwel iedere leeftijdsgroep toegankelijk is.

Sportieve identiteit

De club legt in haar technische organisatie nadruk op het verbinden van prestatiehockey en breedtehockey, met inhoudelijke aansturing van de hockeyontwikkeling bij junioren en senioren via een Hoofd Technische Zaken en een Technische Commissie. Teams worden elk seizoen opnieuw ingedeeld op basis van leeftijd en spelniveau, zodat iedereen tegen gelijkwaardige tegenstanders speelt. Onlangs werd Michael Engelblik verwelkomd als technisch manager en trainer/coach van Dames 1, een stap die past bij de ambitie om de technische structuur duurzamer te maken.

Eerste teams

Dames 1 beleeft een zwaar seizoen in de tweede klasse. Na zeventien speelronden telt de ploeg slechts twee punten en staat zij onderin de poule. De laatste weken brachten geen ommekeer: ook de thuiswedstrijd van 19 april, tegen Wijchen, werd met één goal verschil verloren. De sportieve realiteit zal dit seizoen ongetwijfeld aanleiding geven tot bezinning over de koers richting volgend jaar.

Nuttig om te weten

Spitsbergen is geen eiland in de regio. Toen het Heren 1-team voor het seizoen 2024-2025 door vertrekkende spelers niet meer zelfstandig kon functioneren, zocht de club creatief naar een uitweg. Dat was buurman MHC Barneveld, gelegen op zo'n twintig kilometer afstand: een trotse subtopper uit de vierde klasse die praktisch in hetzelfde schuitje zat. De twee clubs smeedden een bijzondere samenwerking voor hun eerste herenteams — een constructie waardoor ze zonder te promoveren toch een klasse hoger gingen hockeyen.

Op de club zelf is het clubleven uitgesproken aanwezig. Sinds oktober startte een nieuw bestuur, met als resultaat een opgeruimd clubhuis, nieuwe afspraken en sterke stappen op sponsor- en financieel vlak. De vernieuwde kleedkamers herken je al niet meer terug — nog even en iedereen kan gebruikmaken van een frisse, nieuwe ruimte. De veteranen houden ondertussen letterlijk de boel bij elkaar: zij steken hun handen uit de mouwen en nemen het onderhoud van het sportpark voor hun rekening.