Sjinborn

Over de club

Sjinborn ligt op een heuvel in het Zuid-Limburgse Valkenburg en kijkt van bovenaf neer op het Geuldal. Dat is niet zomaar een achtergronddetailtje: de ligging bepaalt in veel opzichten het karakter van de vereniging. In het zuiden van Limburg zijn er niet veel hockeyclubs. Je hebt Maastricht, Meerssen, Hockeer, Nuth, Sjinborn en fusieclubs Nova en Scoop. In dat dunbevolkte hockeyland heeft Sjinborn zijn eigen weg gekozen.

Sjinborn positioneert zich als een familieclub en laat de structuur van de club niet afhangen van de aanwezigheid van mogelijke toptalenten. De club deelt enkel op leeftijd in en heeft geen selectieteams. Dat is een bewuste keuze, ingegeven door de regionale realiteit: Zuid-Limburg is een krimpregio die vooral last heeft van vergrijzing. Het is er ieder jaar weer moeilijk om alle teams gevuld te krijgen — er worden in de omgeving nu eenmaal te weinig kinderen geboren.

Voor de eerste elftallen betekent dit dat samenwerken de sleutel is. Sjinborn en Meerssen zijn voormalige Limburgse rivalen die al een aantal jaar intensief met elkaar samenwerken. Na meerdere gecombineerde jeugdteams brachten beide clubs ook een gezamenlijk Dames 1-team op de been. Bij de heren loopt een vergelijkbaar samenwerkingsverband — met als resultaat dat beide gecombineerde elftallen dit seizoen uitkomen op het niveau van de Eerste klasse.

Eerste teams

Heren 1 (Sjinborn/Meerssen) heeft dit seizoen in Eerste klasse Poule C een moeilijk jaar achter de rug en staat in de onderste regionen van de ranglijst. Na een thuiswinst op Geldrop H4 volgde een nipte uitnederlaag tegen Oranje-Rood H7, waarmee het seizoen uiteindelijk minder sterk werd afgesloten dan gehoopt.

Dames 1 (Sjinborn/Meerssen) laat in Eerste klasse Poule D een opvallend ander beeld zien. Het team sloot de competitie af met drie duels ongeslagen — een uitoverwinning op Maastricht D3, een thuiszege op Best D3 en een gelijkspel bij Weert D3. Dat is een positieve lijn waarmee de ploeg het seizoen waardig afsloot, ook al staat de eindstand in de middenmoot.

Nuttig om te weten

Toen zich in 2008 de mogelijkheid voor de bouw van een nieuw clubhuis voordeed, tekenden leden van de club tijdens hun wintersportvakantie 's avonds het ontwerp zoals het moest worden, geïnspireerd op een Oostenrijks chalet. Een architect sleutelde er later nog wat aan, maar duidelijk was al snel dat dit clubhuis er moest komen. En het kwam er. Het resultaat is een clubhuis met een terras op het zuiden, beschut tegen de wind door de berg in de rug — en met zicht op de Cauberg.

In het centrum van Valkenburg heerst een onvervalste terrascultuur, een cultuur die ook in het bloed van de leden van Sjinborn zit. Of het nou zomers warm of waterkoud is, vrijwel elke zaterdag en zondag pakken ze een kussentje en nemen ze plaats op het terras van de vereniging. Dat zegt genoeg over de club.

Ook het clublogo vertelt een verhaal. De hoofdrol in het logo is weggelegd voor een heuse bok — dat heeft te maken met de verhuizing van Sjinborn naar Valkenburg. Inwoners van Valkenburg worden sinds jaar en dag Bök genoemd, Limburgs voor bokken, en dat komt door een legende over de Bokkenrijders die zich in de streek heeft afgespeeld.

Gaston Dorren van Sjinborn won in 2019 de Vrijwilligerstrofee van de KNHB — een onderscheiding die past bij een club waar vrijwilligers de motor zijn.

Traditie en geschiedenis

De club is in 1981 opgericht door Frits en Mabel Prinsen. De naam Sjinborn is ontstaan door een samenvoeging van twee feitjes: de club is opgericht in het Limburgse plaatsje Schin op Geul, dat in het dialect bekendstaat als Sjin. Daarnaast is hockey, volgens de club, van oorsprong een Engelse sport. Sjinborn betekent dus: geboren in Schin op Geul. Later verhuisde de club naar Valkenburg, maar de naam bleef — als blijvende verwijzing naar de wortels in Schin op Geul.