MHC Nunspeet

Over de club

Op Sportpark De Wiltsangh, ingeklemd tussen de bossen en heidevelden van de Veluwe, groeide begin jaren tachtig een compact hockyclubje. De club deelt het sportpark met voetbalvereniging VV Nunspeet en was lange tijd één van de laatste verenigingen in Nederland die op echt gras speelde — pas rond de eeuwwisseling kwam er kunstgras te liggen. In de beginjaren deed de club mee in hogere regionen: ooit speelde Nunspeet zelfs in de Eerste Klasse. Maar een geleidelijke leegloop zorgde ervoor dat er op een gegeven moment weinig meer over was dan een handvol jeugdteams.

Die neergang keerde. Rond 2022 vierde de club haar veertigjarig bestaan en tegelijk begon een opmerkelijke wederopbouw. Voor het eerst in vijfentwintig jaar verscheen er weer een Dames 1 in de bondscompetitie. Tegelijkertijd keerde ook Heren 1 terug en kwamen er meerdere nieuwe jeugdteams bij. Achter die revival zat een netwerk van terugkerende oud-leden — soms letterlijk in familieverband. Zo coachte Annelies van Dijk, die zelf in het laatste Dames 1 van seizoen 1997/1998 had gespeeld, het nieuwe team van haar dochter.

Eerste teams

Dames 1 speelt dit seizoen in de vierde klasse en staat in de onderste regionen van de poule. De slotfase van het seizoen verloopt stroef: de ploeg verloor de laatste drie wedstrijden, waaronder een thuisnederlaag tegen Voordaan. Voor een team dat een paar jaar geleden nog niet bestond, is het meedraaien in de bondscompetitie op zich al winst — al zal de selectie komend seizoen hogerop willen kijken.

Nuttig om te weten

Wie op zoek is naar het best bewaarde geheim van de club, komt uit bij het jaarlijkse Pinkstertoernooi: een laagdrempelig festijn waar leden hun buren en vrienden meenemen om te hockeyen, afgesloten met een barbecue. Het typeert de identiteit van een vereniging waar ouders van jeugdleden vaak zelf ook in een team staan. Of, zoals de club zichzelf omschrijft: klein, maar iedereen kent iedereen.