M.H.C. M.E.P. (Mea Est Pila)

Over de club

MEP is voor veel Boxtelnaren synoniem met hockey. De club bedient het volledige spectrum van de sport: van de allerkleinsten die via Funkey voor het eerst een stick vasthouden tot de leeftijdsspecifieke senioren die zondags over het kunstgras van sportpark Molenwijk rollen. Dat brede aanbod, inclusief ParaHockey en Schoolhockey, maakt MEP tot een van de meest complete verenigingen in District Zuid Nederland.

Het complex heeft een herkenbare ligging: sportpark Molenwijk is ingeklemd tussen bossen en vennen , wat het complex een eigen Brabants karakter geeft. De club beschikt over één waterveld, één semiwaterveld en één zandingestrooid kunstgrasveld, en legde daarnaast het eerste mini-waterveld van Nederland aan. Die laatste primeur zegt iets over de ambitie waarmee de club haar accommodatie heeft ontwikkeld.

MEP staat ook bekend om haar maatschappelijke betrokkenheid. In het seizoen 2019-2020 maakte de club de stap van gedeeltelijk naar volledig rookvrij

• een traject dat de KNHB als best practice beschreef en dat zonder noemenswaardig verzet van de leden verliep.

Eerste teams

Heren 1 speelt dit seizoen in de Overgangsklasse, poule A, en heeft een wisselvallig jaar achter de rug. Met negen zeges, vier gelijkspelen en negen verliespartijen eindigden ze in de middenmoot van de poule: genoeg om veilig te overwinteren, te weinig voor een aanval op de top. Positief is de afsluitende reeks: twee overwinningen op rij gaven het seizoen toch nog kleur. De gewonnen uitwedstrijd bij Zwart-Wit, met 1-7, stond in schril contrast met de thuisnederlaag tegen Houten een week eerder; het laat zien dat het niveau van dit team onregelmatig is maar op goede dagen uitstekend uit de verf kan komen.

Dames 1 deed het in de Eerste klasse, poule D, vergelijkbaar: tien zeges tegenover tien verliespartijen, met een positief doelsaldo als enig saldo-voordeel. Een middenmoter die zich comfortabel handhaaft, maar in de slotfase wat pech had: de laatste thuiswedstrijd tegen Venray ging met 1-2 verloren, na eerdere overwinningen op QZ en HOD.

Bekende oud-spelers

De oud-internationals-lijst van MEP is voor een club op dit niveau opvallend lang. Cees van Geel speelde zijn hockey bij MEP en vertegenwoordigde Nederland in elf interlands, waaronder het wereldkampioenschap van 1973 in Amstelveen, dat goud opleverde.

Zijn dochter Renske van Geel begon haar carrière eveneens bij MEP voordat zij de overstap maakte naar hoofdklasser HC Den Bosch.

Renske van Geel werd later benoemd tot bestuurslid Tophockey Dames van de KNHB. Naast de familie Van Geel bracht MEP nog een reeks internationals voort, onder wie Jeroen Delmee, Piet-Hein Geeris, Jelle Galema, Glenn Schuurman en Roel Bovendeert: namen die terugkomen in zowel de Hoofdklasse als de interlandgeschiedenis van Oranje.

Traditie en geschiedenis

MEP is opgericht op 16 december 1930 en draagt sindsdien een naam met een klassieke ondertoon. Mea Est Pila is een Latijns citaat uit de Truculentus van Plautus en betekent vrij vertaald 'ik heb gewonnen'.

Die naam werd pas in 1935 gekozen, nadat de club bij oprichting achtereenvolgens EBHC en SOS had geheten.

De heren kenden in de twintigste eeuw hun hoogtepunt in de zaalcompetitie: de club werd drie jaar op rij landskampioen zaalhockey, in 1977, 1978 en 1979. Op het veld haalde Heren 1 ooit het allerhoogste niveau: in 1999 promoveerden de heren naar de Hoofdklasse, maar in 2000 volgde directe degradatie.

In 2007 werd het kampioenschap in de Eerste klasse behaald, waarna de club terugkeerde in de Overgangsklasse

• het niveau waarop Heren 1 ook dit seizoen actief is.