H.V. HOCKEER

Over de club

Hockeer claimt de titel van hoogst gelegen hockeyclub van Nederland — en wie het complex bezoekt, begrijpt de trots. De club ligt bovenop de Bemelerberg in het Zuid-Limburgse Cadier en Keer en biedt vanaf het hoofdveld een uitzicht van zo'n dertig kilometer. Wie op het veld staat, kijkt niet alleen over de achterliggende golfbaan heen, maar over heel Maastricht, tot aan de gemeente Sittard-Geleen. Het is een locatie die de club een onmiskenbaar eigen karakter geeft binnen het Nederlandse hockey.

Hockeer is gehuisvest op Sportcomplex Bakkerbosch, samen met een tennisclub, een handboogvereniging en een golfbaan. Die mix van sportverenigingen op één plek versterkt het dorpse en gemeenschappelijke karakter van de club. De helft van de leden komt uit de omliggende dorpen, de andere helft uit Maastricht. Zij kiezen er bewust voor: het kleinschalige van Hockeer, het gevoel van een familieclub.

Nuttig om te weten

Hockeer heeft een naam als gastvrije club. Zo gastvrij, dat de bezoekersdugout er niet 'Tegenstander' maar 'Gasten' heet — iets vriendelijker klinken dan 'Tegenstander'. Dat zegt iets over de toon op de club. Hockeer eert haar vrijwilligers met straatnaamborden op het complex, zoals het Hans Rienkspad, de Dirk Odinkallee en het Groenevelt, een veld vernoemd naar de familie Groenevelt. Dat zijn de kleine details waarvoor je niet naar de Hoofdklasse hoeft.

Sinds 2024 deelt Hockeer haar complex ook met Mosa Verde, een studentenhockeyclub die, op zoek naar een thuisbasis, uitkwam bij Hockeer in Cadier en Keer — op zes minuten rijden van het station Maastricht. Dat maakt het complex gaandeweg een regionale hub voor de Maastrichtse hockeywereld.

Traditie en geschiedenis

Hockeer is in 1976 opgericht aan de andere kant van de Bemelerweg, in de kelder van voetbalclub RKVV Keer. Toen de hockeyclub begin jaren negentig meer leden had dan de voetbalclub, ging de gemeente overstag en kreeg Hockeer zijn eigen clubhuis — de club maakte de oversteek naar de andere kant van de weg, naar een voormalig akkerbouwgebied. In 2003 brandde het oude clubhuis af. Via collectes en sponsors haalde de club genoeg geld op voor een nieuw onderkomen, dat vrijwilligers zelf inrichtten en aankleedden. Het huidige clubhuis draagt die geschiedenis zichtbaar mee.